Urodził się 12 czerwca 1913 r. w Zduńskiej Woli w niebogatej szlacheckiej rodzinie Brochiczów-Lewińskich. Jako dziesięciolatek wstępuje do harcerstwa, a po ukończeniu Wydziału Mechanicznego Średniej Szkoły Technicznej w Łodzi w 1932 r. podejmuje pracę w Starachowickich Zakładach Górniczych na Wydziale Armatnim II jako kontroler robót montażowych. Przez cały czas aktywnie działa w harcerstwie pełniąc u schyłku lat trzydziestych funkcję przybocznego hufca (obecnie jest to funkcja zastępcy komendanta). W lipcu 1935 roku druh Zygmunt uczestniczy w zlocie harcerzy w Spale, gdzie wykonane pamiątkowe zdjęcie pod rzeźbą żubra grupy harcerzy ze Starachowic dało początek nazwie zastępu „ŻUBRY”.
Wiosną 1936 r. dh. Zygmunt Lewiński razem ze starszymi harcerzami z drużyny 2 im.Mariana Langiewicza w Starachowicach zorganizowali wydzielony zastęp, który przyjął nazwę „Żubry”. Już jesienią rozwój organizacyjny i osobowy zastępu przyczynił się do powołania X drużyny skautów im. Orlicz-Dreszera. Wśród podstawowych zajęć programowych „Żubrów” były przede wszystkim ćwiczenia z zakresu przysposobienia wojskowego, terenoznawstwa i łączności oraz ćwiczenia z dziedziny obrony cywilnej i przeciwlotniczej.
Od 1 września 1939 r. powołany do Komendy Obrony Starachowic (ps. „Onufry”), organizował służbę Pogotowia Wojennego Harcerzy. Na początku stycznia 1940 r. mianowany komendantem „szarych Szeregów” (Tajne Harcerstwo) na terenie powiatu iłżeckiego oraz Starachowic. Aresztowany 13 marca 1941 r. przeszedł badania Gestapo w radomskim więzieniu. 22 maja 1941 r. wywieziony do KL Auschwitz, 9 maja 1942 r. przeniesiony do KL Mauthausen Gusen, a następnie 13 lutego 1945 r. do KL Oranienburg. Uciekł w czasie ewakuacji w nocy z 2 na 3 maja 1945 r. w Sommerfeld. Po wielodniowej tułaczce, szczęśliwie wraca do Starachowic. Po kilku tygodniach rekonwalescencji wyjeżdża do pracy na tzw. Ziemie Odzyskane. Organizator harcerstwa na Ziemiach Odzyskanych w maju 1946 r. – Hufiec ZHP w Sławie Śląskiej. W 1955 r. wraca do Starachowic, tu podejmuje pracę i aktywnie włącza się w życie odradzającego się harcerstwa, którego kadrę
podstawową stanowili druhowie zastępu „Żubry”. W 1976 r. organizuje starszoharcerski zastęp „Żubry”, który w następnych latach zostaje przekształcony w Harcerski Krąg Seniorów „Łysica-Żubry”. W latach 1976-1981 był zastępowym – komendantem Kręgu.
Za pracę i działalność w życiu publicznym został odznaczony: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Partyzanckim, Medalem Zwycięstwa i Wolności, Krzyżem Zasługi dla ZHP z Rozetą-Mieczami.
Zmarł 24 maja 1987 r. pochowany w Starachowicach na cmentarzu przy ul. Polnej.
8 kwietnia 1997 r. Harcerski Krąg Seniorów „Łysica-Żubry” przyjmuje jego imię.