Opis: „Poeci piosenki 1956-1989”
Zjawisko piosenki, obecność poetów piosenki w literackiej hierarchii wartości plasuje się pomiędzy kulturą wysoką a kulturą niską. Autor traktuje epokę poetów piosenki jako zamkniętą całość, zjawisko już nieistniejące. Zaproponowane daty (1956-1989) są umowne i stanowią znaki określonych przemian – społecznych i politycznych oraz kulturowych.Wszyscy bohaterowie książki zaczynali swą działalność w kabaretach (w trzech przypadkach w teatrzykach studenckich), które we wskazanym okresie przynależały jeszcze zgodnie z tradycją do sztuki dla wtajemniczonych : miały własne kody porozumienia się z odbiorcą, przeznaczone były dla dość wąskiej publiczności, z całą pewnością nie masowej.Piosenki można uznać za zapis indywidualnego sposobu widzenia świata. Piotr Derlatka, dokonując ich wyboru, ukazuje świat codzienności, ulicy, zwykłych ludzi, świat wokół budki z piwem (Wojciech Młynarski), obecnego w świecie Boga, naturę oraz przemijanie i śmierć (Agnieszka Osiecka), świat sztuki i kultury (Jonasz Kofta), nadzieję i wierność sobie (w twórczości Młynarskiego) oraz świat alternatywny wobec rzeczywistego (Jeremi Przybora).
Zjawisko piosenki, obecność poetów piosenki w literackiej hierarchii wartości plasuje się pomiędzy kulturą wysoką a kulturą niską. Autor traktuje epokę poetów piosenki jako zamkniętą całość, zjawisko już nieistniejące. Zaproponowane daty (1956-1989) są umowne i stanowią znaki określonych przemian – społecznych i politycznych oraz kulturowych.Wszyscy bohaterowie książki zaczynali swą działalność w kabaretach (w trzech przypadkach w teatrzykach studenckich), które we wskazanym okresie przynależały jeszcze zgodnie z tradycją do sztuki dla wtajemniczonych : miały własne kody porozumienia się z odbiorcą, przeznaczone były dla dość wąskiej publiczności, z całą pewnością nie masowej.Piosenki można uznać za zapis indywidualnego sposobu widzenia świata. Piotr Derlatka, dokonując ich wyboru, ukazuje świat codzienności, ulicy, zwykłych ludzi, świat wokół budki z piwem (Wojciech Młynarski), obecnego w świecie Boga, naturę oraz przemijanie i śmierć (Agnieszka Osiecka), świat sztuki i kultury (Jonasz Kofta), nadzieję i wierność sobie (w twórczości Młynarskiego) oraz świat alternatywny wobec rzeczywistego (Jeremi Przybora).